Deze site heb ik ten eerste gemaakt om als podium te dienen voor mijn afstudeerdossier, voor de opleiding journalistiek aan de Hogeschool Utrecht. Maar nu ik student af ben en de inkt op mijn diploma reeds opgedroogd is, ga ik deze site gebruiken als een visitekaartje voor iedereen die geïnteresseerd is in mijn diensten. Check mijn Afstudeerdossier als je een goed idee wil krijgen van hoe veelzijdig mijn schrijfstijl kan zijn, of m'n portfolio als je een kijkje wil nemen in een paar recentere stukken.

Hoe dan ook, veel leesplezier gewenst!

Inleiding
Volgens een TNS NIPO-onderzoek uit 2009, spelen circa 9,3 miljoen Nederlanders regelmatig een computerspel. Dat kan een gratis browserspelletje tot het nieuwste peperdure schietspel inhouden. Ondanks dit hoge aantal scoort Nederland gemiddeld op wereldwijde schaal. Het punt dat ik hiermee maak is dat gamen het aardig ver heeft geschopt sinds de Pac-Mans van de jaren ’80. Dat is ook terug te zien in de media, want wie had gedacht dat een actualiteitenprogramma ooit de nieuwste spelcomputer zou testen? De Wereld Draait Door deed het recent met Microsofts Kinect. Ook de overheid toont interesse en financiert ontwikkelaarorganisaties zoals de Dutch Game Garden.

Meer mensen dan ooit tonen interesse in wat er te gamen valt maar ook in de miljardenindustrie erachter. Hoewel de Nederlandse gamemedia gegroeid zijn in aantallen en ervaring sinds de vorige eeuw, blijven hun producties binnen de wensen van de uitgevers hangen. Je kunt overal lezen wat de nieuwste games zijn deze maand, wat je volgende maand kan verwachten, maar een diepere kijk ontbreekt. Veel gamers vinden dit prima, maar kijkend naar vergelijkbare takken zoals die van film, muziek maar ook sport, is er nog veel ruimte om te groeien. Vandaar dat ik bovenstaande stelling heb onderzocht. Over de hele wereld discussiëren gamejournalisten over de toekomst van hun vak. Velen van hen genieten van hun werk en zien de inmenging vanuit de commercie niet als een probleem, terwijl een andere groep gamejournalisten liever onafhankelijker wil worden.

Naast vaardigheden voor researchen kregen we ook oefeningen in het schrijven van minder journalistieke stukken. Niet alleen moesten we literatuur lezen van Antilliaanse schrijvers, toen de redactie eindigde wilden de docenten een essay van ons hebben. Daarin moesten we alles van de afgelopen maanden samenvatten tot een mooi leesbaar geheel. Achteraf kwamen er weer veel herinneringen naar boven drijven dankzij dit stuk. Ondanks dat ik van tevoren geen ervaring had met essays, vind ik het nog steeds goed gelukt.

Toen onze voorouders in de Gouden Eeuw kolonies stichtten op de huidige Nederlandse Antillen en Aruba, konden ze zich waarschijnlijk niet voorstellen hoe groot en hoe lang dit een impact zou maken op het hoofdland. Hoe de cultuur van vrijgemaakte slaven een stempel kan drukken op diens voormalige onderdrukkers.

Toen ik voor de Redactie Binnenland koos, wist ik dat het zich die periode ging richten op cultuur. Wat ik niet wist was dat het zich richtte op de multiculturele samenleving en met name de Antillen. We kregen allemaal een minderheid in Nederland toebedeeld, waar we op het eind een presentatie over moesten geven. Ik moest Ghanezen in de werksector onderzoeken, en hier kwam de ware kracht van de redactie naar boven. Als journalist moet je soms artikelen leveren over onderwerpen waar je vrijwel niks van weet. Dan moet je zelf op onderzoek uitgaan, wat bij mij leidde tot het onderstaande stuk. Later heb ik mijn conclusies ook in een mondelinge presentatie gebruikt.

Het CBS biedt een uitgebreide selectie aan onderzoekrapporten over minderheden in Nederland en wat voor werk ze doen. Ghanezen hebben, in vergelijking met andere Afrikaanse immigranten, een iets hogere participatiegraad. Toch is het verschil verwaarloosbaar. Ghanezen zijn over het algemeen harde werkers maar kiezen wel vaak voor werk dat onder hun opleidingsniveau ligt. Velen hebben diploma’s behaald van hbo of zelfs universitair niveau, maar kiezen toch een baan in de schoonmaak, detailhandel of bouw. ‘De voornaamste reden daarvoor is dat veel diploma’s behaalt in Ghana, niet erkend worden in Nederland’, legt Charles van der Puye, voorzitter van Recogin, uit.

Dit artikel schreef ik voor ons eerste proefmagazine: Een blad voor sportieve tienermeiden genaamd Cheeky. Ik vond het uitdagend om voor deze doelgroep te schrijven, en ik had nog nooit iemands tong gepierced zien worden. Het artikel werd uiteindelijk niet gepubliceerd wegens ruimtegebrek, maar ik kreeg toch goede reacties van docenten en medestudenten. Dit soort opdrachten, waarin ik buiten mijn eigen belevingswereld moeten denken en schrijven, vind ik eigenlijk de leukste.

Een stuk metaal door je tong rijgen

‘Het deed vooral in het begin ontzettend pijn’

Piercings zijn hip! Maar wat is nou wijs en niet wijs bij het zetten van een lichaamsieraad? Cheeky ging mee met Sarah Geraerdts (20 jaar) die al een tongpiercing heeft en meegaat met haar vriend Stefan van der Wal (24 jaar), die er ook een wilt. Tijd om de mannen van de jongens te onderscheiden!

Er werd ons een boel dingen bijgebracht tijdens de Redactie Tijdschrift. Niet alleen hoe je een succesvol product in de schappen kan krijgen, maar ook wat je daar allemaal in kunt stoppen. Een column of twee mag tegenwoordig niet meer ontbreken. Het laatste tijdschrift dat we maakten ging over Suriname. Vandaar dat we allemaal een column met dat onderwerp moesten schrijven. De mijne werd uiteindelijk gekozen voor publicatie.

Schaafijs

Zijn naam was Ray; zijn achternaam ken ik niet. In de warmere maanden kwam hij altijd op de markt in mijn Nederlandse regiostad langsrijden met zijn karretje. Een uniek zelfgemaakt bouwwerk, in felle kleuren die deden denken aan zijn thuisland, en voorop Donald Duck met het tekstballonnetje: ‘Schaafys. Het is toch lekker!’

Tijdens mijn freelanceperiode voor PU.nl schreef ik een tweedelige terugblik op de computergameserie Final Fantasy. Dit deed ik omdat die week een nieuw deel in de reeks verscheen, wat slechts eens in de zoveel jaar gebeurt. Het was een grote maar leuke opdracht waarin ik m'n researchvaardigheden en speelervaring met de serie kon combineren. Het eindproduct kreeg veel positieve reacties op de redactie en van de lezers.

Deze week verschijnt alweer het dertiende deel in de steeds verder uitdijende Final Fantasy-reeks. Stagiair Peter Koelewijn krijgt Ed’s Nespresso maar niet goed en heeft daarom van ons de straftaak gekregen een dubbele Flashback te schrijven over de gelauwerde RPG-serie. Hoeven wij het niet te doen en heeft hij ook eens het gevoel dat ie iets goed doet…

Je eerste journalistieke stage is natuurlijk speciaal. Je moet leren om in redactieverband te werken en krijgt nieuwe opinies over je werkstijl te horen. Ik beschouw m'n stages als de twee leerzaamste periodes van mijn opleiding. Bij De Stad Amersfoort leerde ik dat werken in groepsverband niet alleen leuk is, maar je ook kan inspireren om meer en beter te produceren. Hoewel dit niet mijn eerste keus was voor een regionale krantenstage, wist ik al na de eerste week dat ik een goede leerplek had uitgekozen.

Dit artikel koos ik omdat het voor wat boze brieven zorgden. Ik citeerde iemand die een grap over Srebenica maakte. Hoewel je je inderdaad kunt afvragen of deze uitspraak ook zijn plaats als subkop verdient, leerde ik van mijn stagebegeleiders dat je nooit iedereen tevreden kunt krijgen. Bovendien had de man deze grap 'on the record' gemaakt, en zijn koppen nu eenmaal ontstaan om aandacht te trekken. Trots is niet het juiste woord om deze herinnering samen te vatten, ik zou het eerder leerzaam noemen.

'Het lijkt hier wel Srebenica in Amersfoort'

BERGKWARTIER - De gemeente Amersfoort startte in oktober 2007 met de herinrichting van ‘Berg 6’, een project dat voornamelijk straten beslaat die aansluiten op de Kapelweg. Bijna een jaar later meldt de gemeente op haar website dat ‘de werkzaamheden helaas zijn uitgelopen’. De nieuwe deadline is medio 2009.

Een artikel geschreven voor PU.nl, de website van Power Unlimited, mijn tweede stageplek. Ik wilde hier zelf graag stagelopen omdat ik het blad al jaren met veel plezier lees. Mijn artikelen werden niet gepubliceerd op papier (hoewel ik met andere redacteuren mee mocht werken aan producties), wel op hun website. Hiervoor kiezen ze omdat ze á la Top Gear hun redacteuren uitgebreid in de spotlight zetten en niet te veel willen tornen aan de onderlinge chemie. Daarmee ging ik akkoord en ik kreeg er geen spijt van.

Wederom zat ik op een erg gezellige redactie, had ik veel vrijheid in de richting waarop m'n nieuwsartikelen gingen en mocht ik ondertussen schaven aan mijn schrijfstijl. De doelgroep lag me sowieso nader aan het hart: De gamer met ietwat puberale humor. Misschien niet altijd de begripvolste lezers, want ik kreeg ook weleens comments naar m'n hoofd geslingerd die me vriendelijk verzochten om te sterven vanwege mijn onwetendheid. Maar tegelijkertijd boden ze me ook regelmatig extra informatie en nieuws. Zo leerde ik hoe goed een website een tijdschrift kan aanvullen, en hoe bevredigend het schrijven ervoor kan zijn.

Ik vind het onderstaande artikel nog steeds een mooi voorbeeld van hoe je lezers kunt entertainen en informeren. Het was een leuke uitdaging om op deze wijze te schrijven. Achteraf heb ik begrepen dat mijn inleiding geen snars lijkt op het echte Spakenburgse dialect.

“Oh hir! Hei gestuh, die erdure stagiair ‘Graaduus’ het mu toch een moeie top tien gamemuziek uhmaakt hei? Allein ie is een paar nummers vergeiten. Gein problem! Hik mak weil een top vief gamecomponisten om ut gaat te dichtun,” aldus Stagiair Peter Koelewijn in zijn wanstaltige Spakenburgse dialect.